Dizzy Episode 1
posted on 27 May 2010 22:37 by piixsiiz in Dizzy1
ฉันไม่เคยนอนหลับในคืนก่อนวันเกิดฉัน
มันไม่ใช่อะไรแบบว่าความตื่นเต้น ฉันไม่ได้มีอะไรติดค้างในใจในวันเกิดนะ ขึ้นกับว่าฉันจะซื้อเครื่องเล่นซีดีใหม่ หรือ โรลเลอร์เบลดสักคู่ หรือกีตาร์ มันคือกีตาร์นะ ยังไงก็เถอะ-พ่อบอกฉันมา
ฉันไม่กดดันเกี่ยวปาร์ตี้ หรือการนอนหลับมาเกินไป หรือแม้แต่การไปเที่ยวทริปลานน้ำแข็ง , หรือทั้งคู่ ฉันกับพ่อมีประเพณีเกี่ยวกับงานวันเกิดนี้ เราจะอยู่บ้านกับอาหารที่สั่งมากิน และวิดิโอ ถ้านี้เป็นวันเกิดของพ่อ พ่อจะเลือกอาหารอินเดีย พร้อมกับหนังแบบ ฮิปปี้-ดิปปี้ หรือ หนังแอ็คชั่น เช่น ลอร์ด ออฟ เดอะริง ไม่ก็สตาร์วอรส์ เมื่อตอนที่ฉันเป็นเด็ก ฉันเคยจะไปดิสนีย์ และดูหนังที่เศร้ามาก ๆ อย่าง เดอะซีเคร็ทการ์เดนท์ หรือ นิทานเกี่ยวกับนางฟ้า ปีนี้เรามีช่องฟรีทีวีทางโทรทัศน์ และฉันชาร์ทแบตรีโมทให้เต็มไว้ตลอดเย็น ฉันอาจจะข้ามไปดูระหว่าง MTV กับ Ker rang และแทะพิซซ่านิดหน่อยเท่านั้น
วันเกิดมันช่างสุดยอด ฉันรู้ มันแค่นั้นแหละ ไม่ว่าอย่างไรฉันจะพยายามให้ดี ฉันไม่สามารถผ่อนคลายได้เลย จะไม่แคร์ก็ไม่ได้ และมักจะกลัวนิดหน่อยในคืนก่อนวันเกิด ทุก ๆ ปี ฉันจะลุกขึ้นมาเพื่อดูบุรุษไปรษณีย์ เพราะว่าจะมีการ์ดมาจากเขาคนใดคนหนึ่ง และสำคัญมากสำหรับฉัน –ทั้งพัสดุ, อีกหลาย ๆ อย่าง และเป็นวันเดียวของปีที่ฉันจะได้ข่าวจากแม่
เมื่อตอนที่ฉันอายุ 5 ขวบ ฉันได้โปสการ์ดจากกัตมันดุ มันมีรูปพระ วัดกับหลังคาสีทอง และเครื่องลางต่างๆ รูปวาดตา ดวงดาว ข้างใต้วัด และข้อความที่เขียนด้วยปากกาสามสี และรอยจูบของแม่
ตอน 6 ขวบมีโปสการ์ด รูปลา และดอกไม้ ในปากของมัน มีชื่อบอกว่าเวสท์คอร์ก, ไอร์แลนด์ ปีถัดมา ฉันได้การ์ดวันเกิดที่เหมาะสมซักที และมาพร้อมด้วยตุ๊กตาเศษผ้าแฮนด์เมดที่แม่ทำ กับผมสีชมพู สีม่วง ทำจากเส้นใยนุ่มมือ ชุดกระโปรงเย็บจากบางคนที่น่าจะแก่แล้ว รวมถึงเน็คไทย้อมสี และเสื้อยืด
ในวันเกิดครบ 8 ขวบของฉัน ฉันได้โปสการ์ดจากมาราเคส ในโมร็อคโค ภาพจากเด็กผู้หญิงชาวอาหรับ ที่ใส่สร้อยข้อมือสีทองเต็มแขน ปีถัดมา ฉันได้หมวกลายสายรุ้ง กับปีกยานๆ และโปสการ์ดรูปปราสาท ฉันใส่หมวกนั้นทุกวันเลย จนขอบมันรุ่ย เป็นฝอยๆ และสีจางไปมาก ฉันจึงนำไปติดที่กระดานหมุด กับพวกโปสการ์ด รูปภาพมากมาย และมันยังคงอยู่จนถึงตอนนี้
10 ขวบ ฉันได้เครื่องลางดักฝัน เป็นกากไม้วิลลอว์รูปทรงกลม ที่มีลำแสงสดใส และมีลูกประคำหลายลูก ขนนุ่มสีขาวแขวงไว้ทั้งสองข้าง กับ ลูกกระดิ่งเล็ก ๆ ตรงกลาง โปสการ์ด (เหมือนหินรูปผี ที่แวลท์ไชร์ ในปัจจุบัน) บอกฉันว่าให้แขวนเครื่องลางดักฝันบนหัวเตียง เวทย์มนตร์ของมันจะจับฝันร้ายของฉัน ทำให้มันหายไป แล้วฉันก็จะนอนหลับอย่างปลอดภัยและไม่มีอะไรมากวนตลอดทั้งคืน ฉันเคยต้องการมันเมื่อตอนที่ฉัน 5 ขวบ
ปีก่อนนี้ ฉันอายุ 11 แม่ส่งสร้อยสีเงินมีจี้คริสตัลรูปดอกกุหลาบอันเล็ก ๆ และฉันใส่มันตลอดเลย แม้แต่ตอนกลางคืน มันไม่มีโปสการ์ดเมื่อปีที่แล้ว มีแค่จดหมาย ประเภทยากที่จะอ่าน แต่มันเป็นจดหมายแบบที่ฉันอยากได้มานานแล้ว นานมากด้วย มันเขียนไว้ว่า แม่รักฉัน แม่ขอโทษ และสักวันเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
ฉันม้วนจดหมายขึ้น ผูกไว้ด้วยเส้นด้ายจากตุ๊กตาผ้าที่หลุดออกมา แล้วเก็บไว้ในกล่องสมบัติ เมื่อฉันติดซองจดหมายไว้บนกระดานหมุด ฉันจึงเห็นที่อยู่ เขียนลายมือกลม ๆ จากปากกาเจลของเธอ อันหนึ่งบอกว่าสักแห่งในคอร์นวอลล์ มันไม่ไกลมากเกินไป แต่มันก็ไกลอยู่เหมือนกันนะ
ฉันรักแม่ของฉัน แต่ฉันจำเธอไม่ได้เลย แต่ไม่ใช่ปัญหาหรอก
เพราะว่ามันมีรูปของแม่ 2 รูปบนกระดานหมุดของฉัน
รูปแรก แม่ยืนตากฝนอยู่บนทางเท้าที่เบอร์มิ่งแฮม จับมืออยู่กับพ่อ มันคือรูปแต่งงาน งานแต่งงานยึดพื้นที่แค่ด้านหน้าของสำนักงานแห่งหนึ่ง เป็นเวลากว่าสิบสองปีกว่า ๆ มาแล้ว
แม่คล้ายนางฟ้าตัวเล็ก กับผมสีไลเล็คเป็นประกาย ถักเป็นเปีย และผมระมารอบ ๆ ไหล่ทั้งสองข้าง แม่ใส่เสื้อลายปักผ้าปูโต๊ะ มันเคยเป็นผ้าปูโต๊ะ พ่อบอกฉัน มันมาจากร้านการกุศล และเธอทำมันให้กลายเป็นสิ่งแปลกประหลาด ด้วยการขลิบปลายผ้า และสวมมันเหนือชุดกระโปรงสีม่วง กับริ้วยาวๆที่แน่นมาก เป็นสีดำ และสีม่วง กับรองเท้าดอกเตอร์มาติน
พ่อดูเหมือนประหม่า พ่อยังเด็กมาก ๆ ผอม และยิ้ม ในรอยแต้ม กางเกงยีนขาด ๆและใหญ่โคร่ง จัมเปอร์ผ้าขนแกะสีดำ ผมย้อมสีแดงแบบซอสมะเขือเทศ ยืนตรงขึ้น เหมือนนิ้วของเขาโดนไฟช็อท
ฉันอยู่ในรูปด้วย หลบอยู่ใต้ผ้าปูโต๊ะ ฉันชนกับมัน มันความลับนะ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองเห็นฉัน เพราะว่าบนทางเดินแม่ถือดอกไม้ (ดอกแดนดิไลออน พร้อมด้วยดอกเดซี่สีส้ม ที่เด็ดมาจากสวนสาธารณะในชุมชน) ในเวลานั้น ฉันอยู่ตรงนั้น และฉันพนันได้เลย ฉันมีเหตุผลพวกเพราะพวกเขายืนอยู่ตรงนั้น ตากฝน ยิ้มให้กับกล้อง และแก้มแดง กับกระดาษสีอยู่บนหัวพวกเขา
5 เดือนหลังจากนั้น ฉันอยู่ในรูปที่สองจริง ๆ ฉันโตขึ้นเล็กน้อย ตัวเล็ก ฉุนเฉียว กับตาสีดำ และผมสีดำยุ่งรุงรัง ชุดสีขาวเป็นริ้วยาว ๆ ใบหน้าของแม่จับจ้องมาที่กล้อง ดูอ่อนวัยและงงงวย ผมสีไลเล็คตัดสั้นแล้วตอนนี้ เป็นสังกะตัง และสกปรก ฉันดูแข็งกระด้าง เป็นสัญญาณ ว่าไม่มีความสุข ในฐานะที่เป็นแม่จะรักในครอบครัวที่มีความสุข แต่แม่ดูเหมือนหายตัวไป และไม่มีความสุข
แม่จากไปตอนที่ฉันอายุ 4 ขวบ
ฉันจำเธอไม่ได้อยู่แล้ว แต่เมื่อตอนที่เรามาอยู่ในแฟลตกองคาราวาน เราเที่ยวที่เทศกาลงานดนตรี พ่อกับแม่ขายซุปถั่ว เครื่องลางดักฝัน เทียนหอม ต่างหูแฮนด์เมด พวกเขาทำงานกับหลาย ๆ ร้านค้าเป็นส่วนรวมที่สวนผัก มีร้านอาหารตามสั่ง ร้านของอุดตัน เครื่องปั้นดินเผา พวกเขารับเงินจากรัฐบาลที่ให้คนไม่มีงานทำ กินอยู่ด้วยเงินประกันสังคม และซื้อรองเท้ามือสองให้กับฉัน ลืมที่สระผมให้ฉัน และมันเป็นสังกะตังไปหมด ฟู ทำให้พวกผู้หญิงแก่ที่ป้ายรถบัสต้องส่ายหัวด้วยความรังเกียจ
พวกเขาเหนื่อย พ่อบอกว่า เพื่อจะหาชื่อให้ฉัน เพื่อครอบครัว เพื่ออนาคต แม่ก็เหนื่อย และต้องพยายามอย่างหนักเพื่อหาเงิน เหมือนที่ครูสอนคณิตศาสตร์พูดบ่อยๆ
ตอนฉัน 4 ขวบ แม่หนีไปกับหมอผีชื่อ มิทช์ เขาได้นำรถตู้โวล์คสวาเก้นท์ไปกัตมันดุ และแม่คิดว่าต้องเป็นสิ่งที่ดีกว่า เปรียบกับอีก 10 หรือ 15 ปี ที่ต้องเช็ดจมูกฉัน ไม่ต้องสระผมฉัน และไม่ต้องอ่านนิทานเรื่องกระต่ายขนปุยให้ฟัง เธอหอมฉันฟอดใหญ่ในคืนหนึ่ง บอกฉันว่าแม่รักฉัน และในตอนเช้า แม่ก็จากไป….
ฉันกับพ่อช่วยกันจัดการ เราอยู่ในแฟลต และฉันเริ่มเข้าโรงเรียน และเขาก็เริ่มเรียนมหาวิทยาลัย ทำถ้วยเซรามิคส์ ซึ่งเป็นเพียงชื่อแฟนซีของเครื่องปั้นดินเผา ฉันสร้างมิตรภาพกับซาร่า ซาช่า เจด พ่อทำแจกัน ชาม จานที่มีขอบหยัก ๆ และนำไปเคลือบ พ่อทำโมเดลสวย ๆ ของนางฟ้า กับนางเงือกใบที่มีหน้าเศร้าสร้อย และทั้งหมดหน้าคล้ายกับแม่เล็กน้อย แต่ฉันไม่เคยกล่าวถึงมัน
พ่อเรียนจบคอร์สแล้ว และเราก็มาเช่าสถานที่สำหรับร้านขายของ หลังจากนั้นในขณะที่ พ่อหาเงินได้เพียงพอที่เราจะอยู่ต่อ ขายจาน ชามขอบหยักที่ร้านงานฝีมือ และนางฟ้าทั้งหลายขายที่แกลลอรี่ เราหยุดกินซุปถั่วทุกวัน และคืบหน้าไปเป็นขนมปังฝรั่งเศษ ขนมปังเตาอบ และลาซานญ่าผักแช่แข็ง เรามีความสุข มากที่สุด
คริสต์มาสที่แล้ว พ่อซื้อไฟสีชมพู รูปนางฟ้า และฉันแขวนมันรอบ ๆ กระดานเข็มหมุดของฉัน กระดานที่ฉันเอาไว้ติดโปสการ์ด พร้อมด้วยหมวก รูปภาพ และตุ๊กตาผ้าที่น่ารัก
“ดูเหมือนศาลเจ้าของคนฮินดูเลย” พ่อบอกเมื่อตอนที่เข้าเห็นมัน และมันคล้ายศาลเจ้าจริง ๆ นิดหน่อยละนะ แต่ฉันชอบมันจริงๆ
เพราะทั้งหมดนั้น ฉันได้มาจากแม่ที่รักของฉัน
------------------------------------------------------------------------------------------------
คุยกันหน่อยย
แฮ่ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ... มาตามสัญญาแล้วนะคะ ตอนแรก มันช่างและและและ เยอะมากมายๆ
ติๆๆ ชม ๆๆ ได้เลยนะคะ :) ขอบคุณที่ติดตามนะคะ !
edit @ 27 May 2010 22:41:43 by NanaPrang
edit @ 28 May 2010 16:07:47 by NanaPrang
